Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quae cum essent dicta, finem fecimus et ambulandi et disputandi. Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere. Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Et ille ridens: Video, inquit, quid agas; Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri. In motu et in statu corporis nihil inest, quod animadvertendum esse ipsa natura iudicet?

Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Duo Reges: constructio interrete. Quid de Platone aut de Democrito loquar? Nec vero sum nescius esse utilitatem in historia, non modo voluptatem. Ita multo sanguine profuso in laetitia et in victoria est mortuus. Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt.

Tum Piso: Atqui, Cicero, inquit, ista studia, si ad imitandos summos viros spectant, ingeniosorum sunt; Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi; Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Hoc est non dividere, sed frangere. Nunc de hominis summo bono quaeritur; Item de contrariis, a quibus ad genera formasque generum venerunt.

Quis contra in illa aetate pudorem, constantiam, etiamsi sua nihil intersit, non tamen diligat? Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit?