Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Prodest, inquit, mihi eo esse animo. Duo Reges: constructio interrete. At hoc in eo M. Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; Istic sum, inquit. An me, inquis, tam amentem putas, ut apud imperitos isto modo loquar? Etiam beatissimum? Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant.

Sed tamen est aliquid, quod nobis non liceat, liceat illis. Indicant pueri, in quibus ut in speculis natura cernitur. Equidem, sed audistine modo de Carneade? Quid enim? Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis? Aut haec tibi, Torquate, sunt vituperanda aut patrocinium voluptatis repudiandum. Quid enim ab antiquis ex eo genere, quod ad disserendum valet, praetermissum est?

Graecum enim hunc versum nostis omnes-: Suavis laborum est praeteritorum memoria. Itaque eos id agere, ut a se dolores, morbos, debilitates repellant. Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant. Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum.

Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit. Et quidem illud ipsum non nimium probo et tantum patior, philosophum loqui de cupiditatibus finiendis. Ex quo, id quod omnes expetunt, beate vivendi ratio inveniri et comparari potest. Non autem hoc: igitur ne illud quidem. Aut unde est hoc contritum vetustate proverbium: quicum in tenebris? Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit? Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Quamquam in hac divisione rem ipsam prorsus probo, elegantiam desidero.