Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri. An est aliquid, quod te sua sponte delectet? Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum. Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam.

Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere? Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Callipho ad virtutem nihil adiunxit nisi voluptatem, Diodorus vacuitatem doloris. Inde igitur, inquit, ordiendum est. Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant. Dici enim nihil potest verius. Profectus in exilium Tubulus statim nec respondere ausus; Quod quidem iam fit etiam in Academia. Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? Videamus igitur sententias eorum, tum ad verba redeamus. Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia. Ab his oratores, ab his imperatores ac rerum publicarum principes extiterunt.

Sic consequentibus vestris sublatis prima tolluntur. Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Quae cum ita sint, effectum est nihil esse malum, quod turpe non sit. Hoc ipsum elegantius poni meliusque potuit. At certe gravius. Peccata paria. Nam Metrodorum non puto ipsum professum, sed, cum appellaretur ab Epicuro, repudiare tantum beneficium noluisse; Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles?

Tum Torquatus: Prorsus, inquit, assentior; Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Duo Reges: constructio interrete.